Van verkeersruimte naar woonstraat

De oplettende wandelaar merkt hoe bepalend het gebruik en de inrichting van de woonomgeving zijn. De auto is een ruimtevretend vervoersmiddel. Waarom ervaar je regelmatig een straat als ronduit vervelend vanwege alle blik? Terwijl op andere plaatsen de auto ondergeschikt is en er letterlijk sprake is van een ‘woonomgeving’? Waar is het blik dan gebleven?

Blik
De volksbuurtverkenner vraagt zich met grote regelmaat af waarom woonstraten nu wel of niet een prettig karakter hebben. Zoals smalle woonstraten waar de gevels zonder overgang grenzen aan publieke verharding. Geen bomen of perken. Geparkeerde auto’s aan beide zijden over de volle lengte. Tot zelfs geparkeerde auto’s in verharde voortuintjes. Zet daar de autovrije woonstraten tegenover met veel groen en volop speelvoorzieningen plus mogelijkheden voor ontmoeting. Met tussen deze uitersten een scala aan meer of minder geslaagde confrontaties tussen verkeer en verblijf in de straat. Auto’s hebben geleidelijk het straatbeeld in bestaande woonbuurten ingenomen. Vanaf ongeveer 1960 steeds meer auto’s per Nederlander in combinatie met forse verdunning van huishoudgrootte.

Gevecht
Nieuwere woonbuurten laten veel geslaagde voorbeelden zien hoe auto’s terug te dringen uit de woonstraat. In parkeerkelder. Of op achterterreinen die min of meer aan het oog onttrokken zijn. De nieuwste ontwikkeling is natuurlijk het ontmoedigen van autobezit. Goede voorzieningen voor langzaam verkeer, openbaar vervoer of deelauto’s. Blijft de vraag hoe in oudere volksbuurten de straat terug te geven aan de bewoners. Dat blijft lastig, want iedere bewoner wil zowel de eigen auto vlakbij de voordeur op een veilige plaats. Maar ook een fijne en groene woonomgeving. De oplettende wandelaar ziet allerlei meer en minder geslaagde voorbeelden. Van herstructurering van complete gebieden met meer ondergrondse parkeerplaatsen, het weren van auto’s die niet van bewoners zijn tot het vergroten van het aandeel groen, speel- en ontmoetingsruimte ten faveure van blik. De aandachtige volksbuurtverkenner komt dit gevecht om ruimte tijdens alle wandelingen tegen.


Dyon Noy

Dyon Noy werkt al meer dan 40 jaar voor woningcorporaties aan hun vraagstukken. Deze interesse ontstond al tijdens zijn studie architectuur en stedenbouw aan de TUe eind jaren 70. Hij vindt dat de sociale woningbouw een unieke positie heeft. Borging van de betaalbaarheid en kwaliteit van wonen voor mensen die een steuntje in de rug nodig hebben. Zodanig dat inclusiviteit geborgd is: ‘samen doen we het’. En dan zeker niet alleen achter de voordeur, maar ook in de woonomgeving. Vanaf 2006 ondersteunt zijn adviesbureau Atriensis met zo’n 130 collega’s woningcorporaties met allerlei uitdagingen op verduurzamingsgebied.

© Volksbuurtverkenner - Ontwerp door Tineke Reijbroek - Realisatie door de Websitebouwers