Een goede woonbuurt zonder fijne speelplekken bestaat niet. Toch schort het daar regelmatig aan. Kinderen en ook toezichthoudende ouders mijden de voorzieningen en het ligt er desolaat en vervuild bij. Wat zijn dan wel fijne plekken en hoe herken je ze?
Verzuiling
In een ver verleden huisvestten woningbouwverenigingen vooral grote gezinnen. En dan in principe van de eigen gezindte: socialisten, protestanten of katholieken. En je kwam niet buiten die ‘bubble’: of het nu je eigen sportvereniging, school of kerk was. Ook spelen gebeurde natuurlijk binnen de eigen kring. Een speelplaatsje op het pleintje of bij de speeltuinvereniging. Gezinnen van nu zijn klein en de verzuiling is al lang een gepasseerd station. Dat maakt het belang van goede speelvoorzieningen niet minder. Praktisch alle topvoetballers komen uit volksbuurten en leerden het spel op een trapveldje vlak bij hun huis. Iedere volwassene weet nog precies waar als kind voor het eerst vriendschappen voor het leven ontstonden en de ontdekking van de wereld buiten de beschermde muren van de eigen woning startte.
Kinderstemmen
Geschikte speelplekken zijn naar doelgroepen in te delen. Bijvoorbeeld:
Op verkenning door volksbuurten vallen de vele minder geslaagde versus de zeer geslaagde speelvoorzieningen op. Hoe zie je dat er werk aan de winkel is. Ga wandelen als de school uit is bij mooi weer. Wees een volksbuurtverkenner! Bordjes dat ‘niet gevoetbald mag worden’? Speelplekken vormen een doodse bedoening met veel vervuiling en gehavende speeltoestellen? Of juist uitgelaten kinderstemmen en vrolijke ouders in de nabijheid?
© Volksbuurtverkenner - Ontwerp door Tineke Reijbroek - Realisatie door de Websitebouwers