Speelplekken op maat in sociale woonbuurten?

Een goede woonbuurt zonder fijne speelplekken bestaat niet. Toch schort het daar regelmatig aan. Kinderen en ook toezichthoudende ouders mijden de voorzieningen en het ligt er desolaat en vervuild bij. Wat zijn dan wel fijne plekken en hoe herken je ze?  

Verzuiling
In een ver verleden huisvestten woningbouwverenigingen vooral grote gezinnen. En dan in principe van de eigen gezindte: socialisten, protestanten of katholieken. En je kwam niet buiten die ‘bubble’: of het nu je eigen sportvereniging, school of kerk was. Ook spelen gebeurde natuurlijk binnen de eigen kring. Een speelplaatsje op het pleintje of bij de speeltuinvereniging. Gezinnen van nu zijn klein en de verzuiling is al lang een gepasseerd station. Dat maakt het belang van goede speelvoorzieningen niet minder. Praktisch alle topvoetballers komen uit volksbuurten en leerden het spel op een trapveldje vlak bij hun huis. Iedere volwassene weet nog precies waar als kind voor het eerst vriendschappen voor het leven ontstonden en de ontdekking van de wereld buiten de beschermde muren van de eigen woning startte.

Kinderstemmen
Geschikte speelplekken zijn naar doelgroepen in te delen. Bijvoorbeeld:

  • Voor peuters en kleuters kleine omheinde en beschutte speelplaatsjes vol in het zicht. Met lage zandbakken en wipkippen plus bankjes voor toezichthoudend ouders
  • Voor basisschoolkinderen een wat grotere centraal in de buurt gesitueerde buurtspeelplaats met klimtoestellen en kabelbanen. Of in opkomst de natuurspeelplek met boomstronken, waterpompen, modder en bosjes
  • Voor alle schoolgaande kinderen sport- of trapveldjes. Iets verder van woningen vanwege mogelijke overlast af maar wel met genoeg sociale controle

Op verkenning door volksbuurten vallen de vele minder geslaagde versus de zeer geslaagde speelvoorzieningen op. Hoe zie je dat er werk aan de winkel is. Ga wandelen als de school uit is bij mooi weer. Wees een volksbuurtverkenner! Bordjes dat ‘niet gevoetbald mag worden’? Speelplekken vormen een doodse bedoening met veel vervuiling en gehavende speeltoestellen? Of juist uitgelaten kinderstemmen en vrolijke ouders in de nabijheid? 

Dyon Noy

Dyon Noy werkt al meer dan 40 jaar voor woningcorporaties aan hun vraagstukken. Deze interesse ontstond al tijdens zijn studie architectuur en stedenbouw aan de TUe eind jaren 70. Hij vindt dat de sociale woningbouw een unieke positie heeft. Borging van de betaalbaarheid en kwaliteit van wonen voor mensen die een steuntje in de rug nodig hebben. Zodanig dat inclusiviteit geborgd is: ‘samen doen we het’. En dan zeker niet alleen achter de voordeur, maar ook in de woonomgeving. Vanaf 2006 ondersteunt zijn adviesbureau Atriensis met zo’n 130 collega’s woningcorporaties met allerlei uitdagingen op verduurzamingsgebied.

© Volksbuurtverkenner - Ontwerp door Tineke Reijbroek - Realisatie door de Websitebouwers