Hoe de auto zijn plekje claimde in de volksbuurt

Rijdende en geparkeerde auto’s leven in woonbuurten al snel op gespannen voet met spelende, wandelende en fietsende buurtbewoners. De verkenner van volksbuurten kan de slechte en goede oplossingen niet ontgaan. Wat zijn trends?

Blik
De meeste sociale woonbuurten zijn ouder dan een halve eeuw. Voor de 2e Wereldoorlog kwamen auto’s nog niet voor in volksbuurten. Dat aantal steeg tot medio jaren ’70 gemiddeld op elke twee huishoudens één auto op straat verscheen. Momenteel beschikt elk huishouden al gemiddeld over meer dan 1 auto. Waar laten buurtbewoners al dat blik?  In oudere woonwijken bestaan op hoofdlijnen drie situaties:

  • Straten met eengezinswoningen staan volledig vol met blik en de woonfunctie van de straat heeft het nakijken. Tot aan parkeren in voortuinen. Het conflict is soms extreem
  • Bij de gestapelde woningen van de wederopbouw is relatief veel ruimte en zijn er parkeervelden. Knelpunten zijn hier duidelijk minder
  • In wijken uit de jaren ’60 en ’70 zijn in plinten van gestapelde woningen en ook los daarbuiten veel garageboxen gerealiseerd. Nu wordt hier nog amper geparkeerd: veel opslag van spullen en soms illegale activiteiten. De duurzame oplossing is ombouw tot woonruimte

Deelauto’s
De laatste jaren is bij nieuwe woningen in stedelijk gebied parkeren langs de straat niet meer in. Liever geen parkeren aan de voorzijde bij eengezinswoningen zodat de straat weer een veilig leefgebied voor bewoners is. Parkeren vindt dan vaak plaats in parkeerkoffers aan de koppen van bouwblokken of aan de achterzijde.  Dat maakt de voorzijde tot een prettiger leefgebied, maar dat gaat wel ten koste van rust, stilte, veiligheid en privacy aan de achterzijden met de parkeerplaatsen. Bij nieuwe gestapelde woningen verdwijnt het blik steeds vaker onder de grond, zeker in stedelijke gebieden. Conclusie is dat tot een halve eeuw terug de straat van en voor de bewoners was. En dat de laatste halve eeuw de auto die plaats innam. Maar de laatste jaren begint iets meer evenwicht te ontstaan. Zeker in bestaande stedelijke gebieden bestaat uiteindelijk maar één goede oplossing om de buurt weer aan de mensen terug te geven: veel minder auto’s. Bijvoorbeeld door op grotere afstand te parkeren maar vooral nog beter openbaar vervoer en deelauto’s.

Dyon Noy

Dyon Noy werkt al meer dan 40 jaar voor woningcorporaties aan hun vraagstukken. Deze interesse ontstond al tijdens zijn studie architectuur en stedenbouw aan de TUe eind jaren 70. Hij vindt dat de sociale woningbouw een unieke positie heeft. Borging van de betaalbaarheid en kwaliteit van wonen voor mensen die een steuntje in de rug nodig hebben. Zodanig dat inclusiviteit geborgd is: ‘samen doen we het’. En dan zeker niet alleen achter de voordeur, maar ook in de woonomgeving. Vanaf 2006 ondersteunt zijn adviesbureau Atriensis met zo’n 130 collega’s woningcorporaties met allerlei uitdagingen op verduurzamingsgebied.

© Volksbuurtverkenner - Ontwerp door Tineke Reijbroek - Realisatie door de Websitebouwers